NOE WAI

 အတောင် မစိုစွတ်ဘူးဆိုပေမယ့် မိုးခိုရာရှာနေမိတဲ့ ငှက်တစ်ကောင်လိုပဲ နေရောင်ကိုကာကွယ်ခဲ့သော်လည်း ရေမလုံတဲ့ သစ်ပင်တွေဟာ သစ္စာမဲ့တယ် မဆိုရာ. . .။ ပျော်အောင်ကြိုးစားနေပါဆိုတဲ့ စကားဟာ စစ်ပွဲကြားက အသက်တစ်ချောင်းအတွက် မိုးကြိုးကို ကာစရာထန်းလက်ပမာ သေနတ်ကို လွှတ်ချလိုက်ရုံနဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေး ရပါ့မလား. . . ။ ထွက်သွားတဲ့ ရထားနဲ့ နေခဲ့ရတဲ့ ခရီးသည်ကြားက ကွာခြားချက်က ဘာများလဲ။ လက်တွေ့ဘဝနဲ့ အိပ်မက်ဆိုးကတော့ ထမ်းပိုးနဲ့ လှည်းတုတ်လိုပဲ အချစ်ရယ် ဒီအချိန်မှာ ငရဲကို ရွေးချယ်သွားသူတွေက သူရဲကောင်းပဲ. . . ။

  အနုမြူစစ်ကြီးဖြစ်မဖြစ်ထက် ကိုယ်က မင်းပြန်ချစ်မချစ်ပဲ အရေးကြီးနေမိတယ်။ ကွန်မြူနစ်စနစ်ရဲ့ ကျဆုံးမှုထက်ဘုံစနစ်နဲ့ မင်းကို မျှော်လင့်နေတတ်သူတွေကိုပဲစိတ်ညစ်နေမိတယ်။ သစ်ရွက်လှုပ်ရင်လည်းချစ်တယ်။ သက်ဆင် မရှိတော့ရင်လည်းချစ်တယ်။ ကိုယ့်နှလုံးသားကို မဲပေးသူမရှိလည်း လမ်းမလွတ်ပေမယ့် နတ်ရဲတဲ့သစ်ပင်လို ပေကပ်ရှင်သန်ရင်းချစ်တယ်။ လေးဖြူသီချင်း မဆိုတော့လည်း ကိုယ်က မင်းကို ချစ်နေမှာပါပဲ တို့မြို့လေးကို လူမုန်းများနေလည်း ချစ်တယ်။ ဆူနာမီနဲ့နီးကပ် .. ကက်ထရီနာလိုအဆုံးရှုံးများစေတတ်လည်း ချစ်မယ်။ တင်မိုသီမက်ဗေး ကွယ်လွန်ပြီးလည်း ငါကမင်းကို ချစ်နေခဲ့တယ်။ မင်းကိုချစ်နေရမယ်ဆို အမေရိကန်အမုန်းသမားလည်း ဖြစ်ချင်တယ် အီရတ်က အသေခံဗုံးတစ်လုံးလည်း ဖြစ်မယ် ကြိုးပေးခံရမယ့် ပင်လယ်ဓားပြတွေထဲလည်း ကိုယ်ဝင်ရောက် တန်းစီပြရဲပါတယ်။ ချစ်ရတာမမောပါဘူး ကလေးရယ် အလင်းမဲ့ ညတွေများလို့ လမ်းမှားမှားနေတာကပဲ ခက်ခဲ။ ပဲရစ်မင်းသားလိုလည်းချစ်တယ်၊ ထရိုဂျင်မြင်းရုပ်ကြီးလိုလည်းချစ်တယ်။ မင်းကိုရဖို့အတွက်ဆို ရေနံဈေးတွေတက်နေလည်း ကြက်ဆူဆီနဲ့ခုတ်မောင်းရင်း အဖာအထေးများခဲ့တဲ့ လမ်းဟောင်းကြီးအတိုင်းချစ်မယ်။  တကယ်ပါကောင်မလေးရယ် လိမ်ခဲ့တာတွေများလို့ကြမ...

  စိတ်ကို သော့ခတ်လိုက်တယ်။ မင်းလည်း မလွမ်းနဲ့ ငါလည်း မလွမ်းနဲ့ ကြည့် . . . . သော့တံကို ပင်လယ်ထဲပစ်လိုက်တယ် မင်းလိုက်မဆယ်နဲ့ . . .။ မင်းလက်မောင်းလေးကို နမ်းမိတဲ့ အနမ်းတောင် စိတ်ထဲချန်မထားဘူး ဖြတ်လျှောက်လာရင်း ကြုံရာ ရထားတစင်းနဲ့ထည့်ပေးလိုက်တယ်။ အခုဆို တော်တော်ဝေးဝေးရောက်သွားလောက်ပြီ ပြန်မလာဖို့လည်း ဆက်ဆက်မှာလိုက်တယ်။ သော့ခလောက်တန်းလန်းနဲ့ စိတ်ကိုကြည့်ကြည့်နေရတာ ငါဘယ်တော့မှ နောင်တမရဘူး အချစ်ဆိုတာ ရူးသွပ်မှုတမျိုးပဲ မင်းဖုန်းကို အကြိမ်ကြိမ်ခေါ်ကြည့်ပြီး ငါ့အတွက်ထူးသံမရှိတဲ့နေ့က ငါ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သိခဲ့တယ်။ အခု ငါကောင်းသွားပြီ။ ပြောနေရတာ မလွဲသာမရှောင်သာပဲ ငါတစက်မှ မလွမ်းဘူး မင်းရဲ့ သတိရခြင်းအကြောင်းလည်း ငါမတွေးတော့ဘူး မင်းအကြောင်းတွေ အကုန်လှဲကျင်းထုတ်ပြီးမှ ငါစိတ်ကို သော့ခတ်လိုက်တာပဲ။ ဒီအတွက် ငါ့ကိုယ်ငါ ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိတယ်။ နည်းနည်းတော့ သွေးရူးသွေးတန်းနိုင်လိမ့်မယ် ဘာဆိုဘာမှ အလိုမရှိတော့ဘူး မယုံရင် မင်းလာကြည့်လို့ရတယ် .  . . တံခါးကို မင်းလက်ဖဝါးလေးနဲ့ တွန်းဖွင့်လိုက်ရုံပဲ . . . ခတ်ထားတဲ့ သော့က မင်းရဲ့ သူလျှိုဖြစ်တဲ့အတွက် အခက်အခဲမရှိလောက်ဘူး။

 ကျနော်ဘာဖြစ်ချင်တာလဲဆိုရင် ဘာမှမဖြစ်ချင်ဘူး... ဘာမှမဖြစ်ချင်တဲ့စိတ်ကြောင့်ပဲ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ကျရှုံးဖူးတယ်။ သိပ်နက်ရှိုင်းတဲ့ဒဏ်ရာတွေဟာ ဘယ်တော့မှ အရှင်းမပျောက်နိုင်သလိုပဲ.. တိုက်ဆိုင်ရင် အဲဒီအကြောင်းကို ပြန်တွေးနေမိသေးတယ်။ ဒါထက်ပိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစရာ နှုတ်ခမ်းတွေအကြောင်းရှိသေးပေမယ့်။ အဲဒီတစ်ယောက်က သူ့အကြောင်း ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခံရမှာကို နှစ်သက်ပုံမရဘူး။ မနက်က တော်တော် ဝေးဝေးရောက်မှ သူဖျတ်ကနဲလှည့်ကြည့်တာ အမှတ်တမဲ့မြင်လိုက်တယ်။ သူ ကျနော့်ကို လှည့်ကြည့်တာလား။ လှည့်ကြည့်စရာကလည်း ကျနော်ပဲ ရှိတာကို..။ သူ့အကြောင်းဆို သူနဲ့ အတူတွဲလာခဲ့ဖူးတဲ့ ကလေးချီထားတဲ့လူအကြောင်းပါလာပြန်ရော၊ မဖြစ်နိုင်တာ... သူသာ အိမ်ထောင်ရှိမယ်ဆို ဘာလို့လှည့်ကြည့်နေမှာလဲ။ မနက်က သူ့လက်ထဲမှာ ဖုံးတစ်လုံးကိုင်ထားတာတွေ့မိတယ်၊ သူ့ဖုံးနံပါတ်ကို သိချင်မိပေမယ့် ဖုံးဆက်ပြီး ကျနော်ဘာပြောရမလဲ ကျနော်မသိဘူး။ တခါတုံးက ညလုံးပေါက်နီးပါ:.. တညလုံးတော့မဟုတ်ဘူး ဖုံးပြောခဲ့ဖူးတဲ့ ညတညရှိတယ်.. ဘာတွေပြောခဲ့ကြလည်းတော့ ကျနော်မမှတ်မိဘူး.. တော်တော်မိုက်တယ်.. အခုတောင် ပြန်တွေးရင်း ပြုံးမိတဲ့အထိပဲ .. တခါတလေတော့ ကျနော်သူ့ကို သတိရတယ် များသောအားဖြင့်တော့ ...

ဘယ်လိုများစကား စရပါ့မလဲ ရိပ်ခနဲမြင်ရလေမလား မျှော်ငေးနေကျ တံခါးလေးရှိခဲ့တယ် မိုးရာသီဆို အသည်းကွဲနေကျ အပြင်မှာ ကမ္ဘာပျက်နေလည်း ရင်ထဲက မီးတောက်လေး ငြိမ်းသွားမှာ ပူပန်နေတဲ့သူ ကိုယ်ပဲကွယ် ကိုယ့် အထွာနဲ့ ကိုယ်ပဲပေါ့ ဆုံးရှုံးရသမျှ နာကျင်မှုက အတူတူ။ တခုခုဆို ပင်လယ်ကြီးဆီပြေးသွားချင်တယ် ရေပြင်ကြီးကို မမြင်ဖူးတဲ့ကလေးလေးလို သောကတွေ မေ့လျှော့ ဆော့ကစားနေချင်မိတယ်။ ဒါမှ မဟုတ်ရင်လည်း ပါဆစ်ဘစ်ရှယ်လီလို လှေကလေး တစ်စင်းနဲ့ ပျောက်ဆုံးသွားလိုက်ချင်တော့တယ်။

 ရေမြေဆုံးသရွေ့ ဆိုတဲ့ ယူတိုးပီးယားကို သဘောကျမိတယ် ကိုယ်က ထွက်ပြေးပုန်းရှောင်ရုံသက်သက်ပဲ လာဖို့မခေါ်ခဲ့သူမို့ ရှာဖို့လည်း မမျှော်ပါဘူးကွယ် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မတွေ့ချင်တာတခုပါပဲ။ မျှော်လင့်ခြင်းက နာကျင်စေတယ် ဆိုတဲ့ စကားကိုတော့ မနှစ်သက်ခဲ့ဘူး ဖြေရာမဲ့ နာကျင်နေသူက ဘာများမျှော်လင့်နိုင်မှာလဲ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အဓိပ္ပါယ်တွေဟာလည်း အဖြေတခုပဲပေါ့ကွယ်။ သေဆုံးခြင်းအလွန်မှာ နောက်ဘဝတခုရှိတယ်ဆိုပါစို့ မှတ်ညဏ်အသစ်တွေနဲ့ ကိုယ်ပဲမဟုတ်လား အတိတ်၊ အနာဂတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် အချိန်သုံးပါးမှာ မေ့လျော့သွားမယ့် နေရာလေးရွေ့ထိုင်ချင်ရုံပါပဲ . . .။

စနေနေ့ကတော့ စနေနေ့လိုပဲ ဘယ်တော့မှ အဖြေမထွက်ဘူး မိုးကလည်း မတိတ်ဘူး ကိုယ့်တံခါးကိုယ်ခေါက်ပြီး ထူးကြည့်တော့လည်း သေချာတဲ့ မဲတောင်မှ ဗလာ. . .။ ကြမ်းကြားက စိမ့်ဝင်လာတဲ့ လေရယ် မလုံတဲ့ခေါင်က စီးကျတဲ့ ရေစက်တွေရယ် ကိုယ်ဟာ ကျည်ဆံတဖွဲဖွဲထဲ ပြေးတက်နေတဲ့ စစ်သည်တော် တစ်ယောက်လိုပဲ ဦးတည်ရာက ဘယ်မှာလဲ။ ဒီမှာ ဘာစစ်ပွဲမှ မရှိဘဲ ကိုယ်တစ်ယောက်တည်း ရှုံးနေတာ ပြောခဲ့သလိုပါပဲ ကိုယ်ဖျက်ကိုယ်ချိုးတဲ့ဖဲဆိုပေမယ့် ဘာအပွင့်မှ မတက်ဘူး။ ပြက္ခဒိန်က ဆွဲဆုတ်ထားတဲ့ အတိတ်က နေ့စွဲ တရွက်လို အဲဒီစနေနေ့ဟာ အဓိပ္ပါယ်မဲ့။