လုပ္ဇာတ္

စိတ္ကို ေသာ့ခတ္လိုက္တယ္။
မင္းလည္း မလြမ္းနဲ႕
ငါလည္း မလြမ္းနဲ႕
ၾကည့္ . . . .
ေသာ့တံကို ပင္လယ္ထဲပစ္လိုက္တယ္
မင္းလိုက္မဆယ္နဲ႕ . . .။

မင္းလက္ေမာင္းေလးကို နမ္းမိတဲ့ အနမ္းေတာင္
စိတ္ထဲခ်န္မထားဘူး
ျဖတ္ေလွ်ာက္လာရင္း ႀကံဳရာ ရထားတစင္းနဲ႕ထည့္ေပးလိုက္တယ္။
အခုဆို ေတာ္ေတာ္ေ၀းေ၀းေရာက္သြားေလာက္ၿပီ
ျပန္မလာဖို႕လည္း ဆက္ဆက္မွာလိုက္တယ္။

ေသာ့ခေလာက္တန္းလန္းနဲ႕ စိတ္ကိုၾကည့္ၾကည့္ေနရတာ
ငါဘယ္ေတာ့မွ ေနာင္တမရဘူး
အခ်စ္ဆိုတာ ရူးသြပ္မႈတမ်ဳိးပဲ
မင္းဖုန္းကို အႀကိမ္ႀကိမ္ေခၚၾကည့္ၿပီး ငါ့အတြက္ထူးသံမရွိတဲ့ေန႕က
ငါ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ သိခဲ့တယ္။
အခု ငါေကာင္းသြားၿပီ။

ေျပာေနရတာ မလြဲသာမေရွာင္သာပဲ
ငါတစက္မွ မလြမ္းဘူး
မင္းရဲ႕ သတိရျခင္းအေၾကာင္းလည္း ငါမေတြးေတာ့ဘူး
မင္းအေၾကာင္းေတြ အကုန္လွဲက်င္းထုတ္ၿပီးမွ
ငါစိတ္ကို ေသာ့ခတ္လိုက္တာပဲ။
ဒီအတြက္ ငါ့ကိုယ္ငါ ယံုၾကည္မႈ အျပည့္ရွိတယ္။

နည္းနည္းေတာ့
ေသြးရူးေသြးတန္းႏိုင္လိမ့္မယ္
ဘာဆိုဘာမွ အလိုမရွိေတာ့ဘူး
မယံုရင္ မင္းလာၾကည့္လို႕ရတယ္ .  . .
တံခါးကို မင္းလက္ဖ၀ါးေလးနဲ႕ တြန္းဖြင့္လိုက္ရံုပဲ . . .
ခတ္ထားတဲ့ ေသာ့က မင္းရဲ႕ သူလွ်ဳိျဖစ္တဲ့အတြက္
အခက္အခဲမရွိေလာက္ဘူး။